Kościół parafialny w Kampinosie jest przykładem barokowo-klasycystycznej świątyni drewnianej z 2 połowy XVIII wieku, której formy wywodzą się z architektury murowanej. Odwzorowywanie w drewnie murowanych budowli jest zjawiskiem charakterystycznym dla Polski i unikalnym w Europie.

Parafia w starym osiedlu puszczańskim zwanym Białym Miastem lub Kampinosem była erygowana zapewne około 1370 roku. Wzmianki o pierwotnym drewnianym kościele pochodzą z 1540 roku. Budowę obecnej drewnianej świątyni zainicjował w 1773 roku ówczesny proboszcz ks. Jan Forszet, a ukończył w 1782 roku jego następca ks. Jakub Żegocki. Projektantem kościoła był warszawski architekt Lobe, a jednym z fundatorów Ludwik Gutakowski, od 1776 roku właściciel wsi. W 1791 roku kościół został konsekrowany przez bp Antonina Pobóg Malinowskiego. Wielokrotnie był remontowany m in. w 1921 roku, kiedy został podmurowany i otynkowany od wewnątrz. Po 1982 roku pokrycie dachu nad korpusem nawowym wymieniono z gontu na blachę.